..........

نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد

تو را

دلت را

صداقتت را با خودش یدک بکشد...

که هروقت از سرِ بی حوصلگی

از سرِ نبودنِ آرامشی

آمد و سراغت را گرفت

حالت را پرسید

دلت را قل قلک داد و باز رفت و گم شد

تو بمانی و دنیایی اشک...

تو بمانی و چرا و اما و اگر ...

آنکه میرود باید می رفته ...

اصلا برایِ رفتن آمده بود ...

تو هم برو ، تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ ، از فکرش هم بگیر ...

«تو باید تمامت بماند برایِ کسی که تمامش تنها و تنها برایِ توست»

ماندنی هرجا میرود با تو میــــرود...

تو هم نباشی خاطرت با او هست... !!!